Stapsgewijs

Hij doet echt zijn best, maar na 15 jaar elke keer hetzelfde ritueel, kun je wel zeggen dat de sleur er in gekomen is. Het voorspel is beperkt tot het elkaar aankijken, traditioneel elkaar strelen op dezelfde plekken. Eigenlijk alleen maar noodzakelijk om onze geslachtsorganen in beweging te krijgen. Liggend op mijn zij, hij van achteren er in, zijn hand om mijn borst en eigenlijk lig ik al te bedenken wat ik morgen allemaal moet doen. Na drie minuten is het klaar, ik ga naar de wc, hij draait zich om. Licht uit en slapen en zo gaat het al jaren.
Tekort komen doen we niet, elke week toch twee keer. Je kunt de klok er op gelijk zetten. Ik wil meer, me weer vrouw voelen, spontaan weer die kriebels in mijn buik hebben, geliefd voelen en weer het belangrijkste zijn in iemand zijn leven. Er is een moment geweest waarop het beter ging. Dit was een paar jaar geleden, na het lezen van die trilogie “Vijftig tinten grijs” . We hebben dingen geprobeerd, maar geloof me, het is een sprookje. Dat soort mannen bestaan alleen in boeken, films en mijn fantasie.
Eigenlijk mag ik niet klagen. Manager bij een groot internationaal bedrijf, een liefhebbende man, twee lieve kinderen en we zijn allemaal gezond. Waarom voel ik me deze winter dan zo onrustig en ontevreden? Zou ik last hebben van een winterdepressie? Ja ik heb een opleving gehad toen ik de gesprekken had voor mijn nieuwe secretaresse. Wat een heerlijke charmante man kwam er toen ineens binnen. Hij had echt de uitstraling van een filmster. Even had ik die kriebels in mijn buik totdat ik het gesprek met hem had. Hij had moeite de juiste woorden te vinden. Hij is getrouwd en heeft vier kinderen. Na de tweede ronde kwam hij toch als beste uit de bus. Het is een harde werker, maar oh zo verlegen. Hij vliegt voor me, doet alles wat ik vraag. De opleving in mijn leven was van korte duur. Ik viel terug in de sleur van mijn leven.
Zelfs mijn baan voelt als een sleur. Elke ochtend hetzelfde verhaal. Opstarten van de laptop, lezen van de telefoonnotitie’s, koffie drinken en het lezen en beantwoorden van de mails. Zo ook deze eerste maandag van de lente. Met mijn kop koffie in de hand screen ik de mails. Bulk mailings, gezeur om fondsenwerving, reclame en spam. Automatisch klik ik alles aan om het in de prullenbak te gooien. Zo weg ermee. De rest van de ochtend kruipt voorbij. Ik heb moeite me te concentreren en heb een raar onrustig gevoel in mijn buik.
Waarom weet ik nog steeds niet, maar tijdens de lunch open ik de prullenbak van mijn email. Dit heb ik nooit gedaan. Mijn oog valt op dat ene mailtje. ” Last van een winterdepressie? Haal het voorjaar in je leven”. Waarom trekt deze mail mij het is gewoon weer spam. Toch open ik hem. “Haal het voorjaar in je leven met deze eenvoudige stappen”. Zie je wel reclame. Toch lees ik verder. Er staat niet veel, alleen dat als je dat wilt je op antwoorden moet klikken en de tekst ” Ja, graag!” terug moet sturen. Ach waarom ook niet, slechter kan het toch niet meer worden.
Eigenlijk was ik het hele mailtje al vergeten totdat ik ineens in mijn inbox een mailtje zie staan met de tekst ” Stap 1″. Nieuwsgierig kijk ik er naar en open hem. ” Neem vanmiddag spontaan vrij, ga even lekker de stad in. Koop een groot bos bloemen voor op het werk en een nieuw jurkje dat bij de kleuren van de bos bloemen past. Zet morgen de bloemen op je werk en draag het nieuwe jurkje”. Een jurkje, die draag ik nooit en mijn kantoor is gewoon zakelijk. Geen fleurigheid als ik aan het werk ben en wat moet een fleurig jurkje wel niet uitstralen naar de partners. Toch kijk ik even in mijn agenda, het zou kunnen vanmiddag. Er staat alleen een lunchbespreking in mijn agenda. Snel maak ik een mail naar mijn steun en toeverlaat op het kantoor ” Frank, neem voor vanmiddag geen afspraken meer aan, ik neem de rest van de dag vrij.”
Toch best een raar gevoel dit, net alsof ik weer stiekem aan het spijbelen ben van de middelbare school. Eerst de bloemenwinkel. Als ik dan toch een bos bloemen ga kopen, dan ook direct maar een groot bos bloemen. Veel geel en rood met een diepe groene kleur als basis. Omdat het zo een groot boeket is geworden, besluit ik om het te laten bezorgen op het kantoor voor de volgende ochtend. Nu het jurkje nog. Aangezien ik die nooit draag vraag ik daar hulp bij. Samen met de dame van de winkel heb ik gekozen voor een zwart jurkje met veel gele en rode vlakken erop. Geen regelmaat en heerlijk spontaan. Thuis heb ik nog wel pumps staan die er goed bijpassen. Het enige wat ik er extra bijgekocht heb is een mooi klein en elegant handtasje.
De volgende ochtend sta ik op tijd op, neem een hete douche en kleed me aan in het nieuwe jurkje met bijpassende pumps. Lichtelijk gespannen loop ik naar beneden. Benieuwd naar de reacties van de kinderen en mijn man. ” Gaat het wel goed met je?” Fijn hoor zo een eerste reactie te horen van je man. Gelukkig lachen de kinderen en zeggen ze dat ik er stralend uit zie. ” Net een mooie bloeiende bloem mama.” Op het kantoor groeten mensen me met een grote lach op hun gezicht. Enigszins onzeker ontstaat er een glimlach op mijn gezicht en krijg ik kriebels in mijn lijf. Het ochtendritueel voltrekt zich en rond tien uur klopt Frank op de deur. Hij komt binnen met de grote bos bloemen en zonder te vragen of het goed is, zet hij ze op mijn bureau. Ondanks dat ik dit nooit doe, voelt het best goed aan. De ochtend gaat best snel en iedereen om mij heen heeft een grote glimlach op zijn of haar gezicht.
Na de lunch kruip ik weer achter mijn bureau en zie dat er een nieuw mailtje is binnen gekomen. “Helaas is het u niet gelukt.” Snel lees ik het mailtje verbaasd door. Ik heb toch de bloemen en het jurkje? Vervolgens lees ik wat ik niet goed heb gedaan. Ik had de bloemen mee moeten nemen en niet laten bezorgen. Hoe weten ze dat ik dat zo gedaan heb? Verbaasd hang ik achterover in mijn stoel. Na een paar minuten schrik ik op van het geluid van binnenkomend mail. “Stap 2. Tevredenheid” staat er als titel. ” mail naar huis dat je in verband met extra werk vanavond later thuis komt. Sluit je kantoor af en ontdoe je van je jurkje en bh. Ga in je slip voor de spiegel staan en bekijk jezelf heel goed. Graag zien we, als antwoord op deze mail, terug hoe tevreden je bent over je lichaam.” Alsof ik gek ben, ik ga toch niet naakt hier in mijn kantoor staan en aan vreemde mensen vertellen wat ik van mijn lichaam vind. Snel klap ik de laptop dicht en ga ik de post van vandaag door.
Toch ben ik nieuwsgierig geworden. Ik open de laptop, lees nog een keer de mail door en stuur een mail naar mijn man waarin ik aangeef dat ik moet overwerken vanavond. Met een zenuwachtig en kriebelend gevoel in mijn buik gaat de rest van de middag snel voorbij. Als avondeten heb ik een pizza laten bezorgen. Nadat de laatste mensen naar huis zijn gegaan, sluit ik mijn kantoor af. Ik doe de gordijnen dicht en het licht aan. Even sta ik stil voor de grote spiegel. Even voel ik twijfel. Ook voel ik opwinding. Best spannend ik, als preutse vrouw, me uitkleden in mijn kantoor. Nog één keer controleer ik het slot van de deur en de gordijnen. De pumps heb ik al bij de deur uitgedaan en nu sta ik voor de spiegel. Ondanks dat het 21 graden is op het kantoor voel ik dat mijn tepels hard zijn. Beetje onhandig maak ik de rits van mijn jurkje open en met mijn ogen dicht laat ik het op de grond vallen. Over mijn hele lichaam ontstaat kippenvel en ik moet mezelf dwingen om ook mijn bh af te doen. Nu sta ik hier als een volwassen vrouw, moeder, getrouwd en manager bij een groot bedrijf, met de armen angstvallig om mijn bovenlijf geslagen en de ogen dicht. Naakt, op mijn slip na, in mijn kantoor. Ik moet terug mailen hoe tevreden ik ben over mijn lichaam. Ik heb mezelf nog nooit zo bekeken. Hoe moet ik dat in vredesnaam dan doen? Voor mijn gevoel is het al een half uur later wanneer ik mijn ogen open durf te doen. Kijkend in de spiegel zie ik een angstige verlegen vrouw staan. Schouders hoog opgetrokken en haar armen beschermend om haar borsten heen. Haar lange haar valt warrig over haar schouders en ze is helemaal in elkaar gedoken omdat het enige kledingstuk wat ze aan heeft een zwarte slip is.
Langzaam ontspant de vrouw. Ze kijkt naar mij. Alsof ze gewend raakt aan mijn ogen die naar haar kijken. Ze bekijkt mij van top tot teen en even kijkt ze me recht in de ogen aan. Ze heeft mooie diepe, stralende ogen, een zachte blik en het is net of er kleine twinkelende gouden plekjes in haar oog zitten. Verlegen draait ze haar ogen van me af en ze kijkt naar mijn schouders. Op dat moment zie ik haar ontspannen. Ze laat haar schouders ontspannend zakken en het is net alsof ze groeit, rechtop gaat staan. Nu ze zo staat zie ik dat ze niet klein is, ook niet erg lang, maar zeker niet klein. Ze heeft mooie voeten, goed verzorgd. Haar benen zijn best lang, mooie stevige kuiten en goed gevormde dijen. Haar slip zit strak om haar ronde billen. Haar schouders zijn mooi rond en haar huid glimt zachtjes in het licht van de lampen. Helaas kan ik de rest van haar lichaam niet zien. Ze houdt haar armen nog steeds voor haar borsten. Ik kan haar moeilijk vragen haar armen te laten zakken omdat ik erg nieuwsgierig ben naar haar borsten. Alsof de vrouw mijn gedachten kan lezen. Op het moment dat ik het denk zie ik haar armen ontspannen, heel langzaam zie ik haar armen naar beneden gaan. Ik zie twee mooi gevormde borsten zichtbaar worden. Ze zijn rond en ze hangen een heel klein beetje. Opeens bekruipt me een gevoel van spanning en opwinding. Het gevoel ze helemaal te willen zien, ze aan te willen raken, controleren of ze net zo warm en zacht aanvoelen als dat ze eruit zien. Terwijl dit gevoel me overmeesterd zie ik dat ze haar armen langs haar lichaam heeft hangen. Ze staat daar in al haar glorie voor me. Nu zie ik ook haar tepels, hard op haar borsten. Ze straalt rust en zekerheid uit. Iemand die de wereld aankan, zich niet schaamt voor haar lichaam en er zeer tevreden mee is. Er verschijnt een glimlach op haar gezicht en haar ogen beginnen nog meer te stralen. Ze legt haar handen op haar buik en streelt langzaam overheen. Ronde bewegingen makend van de onderkant van haar borsten tot aan haar zwarte slip. Nooit heb ik van mezelf geweten dat ik het opwindend vond om naar een vrouw te kijken. Ik voel dat mijn tepels hard zijn en dat ik een warm kloppend gevoel in mijn onderbuik heb. Haar handen gaan naar haar borsten. Ik zie dat ze geniet van haar eigen aanraking, hoe ze reageert op het moment dat ze met haar tepels speelt. Vol verbazing zit ik te kijken naar hoe haar rechterhand verdwijnt in haar zwarte slip, hoe ze haar benen een beetje spreidt. Dan, opeens, kijkt ze me recht in de ogen aan. Haar blik is strak op mij gericht. Ik kan niet anders dan haar aan blijven kijken, zien hoe haar ogen wilder gaan staan op het moment dat ze haar orgasme bereikt. Ze deelt haar meest intiemste moment met mij en ik zie aan haar ogen dat ze is gekomen. Tevreden kijkt ze me aan en de glimlach op haar gezicht is nog groter geworden. Terwijl ik naar haar glimlach kijk voel ik op mijn gezicht ook een grote glimlach.
Haar glimlach is mijn glimlach. Die vrouw die ik dacht te zien ben ik zelf. De opwinding die ik voelde voor die vrouw is de opwinding van mezelf geweest. Vol verbazing zak ik door mijn knieën en ga op de grond zitten. Die zelfverzekerdheid en kracht die ze uitstraalde, die tevredenheid over haar eigen lichaam zijn mijn kracht en tevredenheid geweest. Nadat ik ben bijgekomen sta ik op en pak mijn jurk en bh van de grond af. Gekleed in alleen een slip en met de jurk en bh in mijn hand loop ik naar mijn bureau. De jurk en bh leg ik naast mijn gesloten laptop. Nadat ik de laptop heb aangezet loop ik naar de kraan en drink wat water. Teruggekomen bij mijn bureau open ik mijn email, zoek het mailtje van stap 2 en klik op reply. Na een paar tellen klik ik op verzenden.
Het enige wat de ontvanger van deze mail in het antwoord ziet staan is ” Blijkbaar ben ik zeer tevreden met mijn eigen lichaam!” Er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht en tevreden over deze avond sluit hij zijn laptop.
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: